In 1951 werd hij handenarbeid- en tekenleraar op de kweekschool Oud Vroenhoven in
Maastricht, waar hij les gaf aan jongens die geïnteresseerd waren in het religieuze leven als
broeder. In diezelfde tijd volgde hij van 1951 tot 1956 cursussen op de Academie voor toegepaste kunst in Maastricht. Miguel "had het in zijn vingers" om een bekwaam schilder/tekenaar te worden. Zijn stijl is onmiddellijk terug te kennen: hij heeft een grote voorliefde voor de figuratieve kunst. Hij gaat stilerend te werk.
Zijn ontwerpen worden niet
zomaar lukraak op doek of papier gezet; heel nauwgezet gaat hij "vormend" te werk: hij
kneedt, als was hij een boetseerder aan zijn onderwerpen, totdat hij sterk bouwend en
elementair tot een goede compositie gekomen is. De kleur heeft daarin meestal een
ondergeschikte rol.
Al tekenend en schilderend heeft hij het Jekerdal tot ver in België afgestroopt.
In 1967 kan hij zich geheel toeleggen op zijn artistieke werk en daarbij ontwikkelt zich een sterke voorkeur voor wandschilderingen. Met name in Spanje vindt hij een schitterende gelegenheid om grote vlakken te vullen in het pas gestichte Juvenaat te Miranda de Ebro, waar jongens die belangstelling hebben voor het religieuze leven, hun opleiding volgen.
Ook in het gasten-verblijf van het klooster De Beyart in Maastricht maakte hij een grote
wandschildering met als thema De Schepping:
Eén van zijn mooiste en meest karakteristieke werken vinden we De Leerlingen van Emmaüs.